[ELT] ส่งบททดสอบ

posted on 08 Nov 2012 20:54 by jinyoung-hikaru
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------
 
 
เราเป้นมนุษย์เดธไลน์ เราขอยืนยัน!! /ห๊ะ
 
 
บททดสอบสมัครเป็นซิสเตอร์ค่ะ
 
VVVVVVV
VVVVVVV
 
 

พระสัน - "ชั้นใต้ดินของศาสนจักร..จะมีประตูบานหนึ่ง เป็นประตูแห่งการทดสอบ...ท่านจงเข้าไปในนั้น จะมีบททดสอบลองใจท่านภายใต้ความมืดมิดนั้น อาจจะเป็นสิ่งที่ท่านกลัว สิ่งที่ท่านคะนึงหา หรือจะเป็นสิ่งที่ท่านปรารถนาก็ตาม... ท่านจะต้องเลือก ระหว่างตกอยู่ภวังค์ที่ไม่อาจหวนกลับ หรือเดินหน้าเข้าหาแสงสว่าง..."//มอง

 แต่ข้าจะเตือนเอาไว้...ว่าแสงสว่าง....หรือสิ่งลวง....สิ่งใดกันแน่นะคือพระสุรเสียงที่จะนำท่านออกมาจากที่นั่น จงไตร่ตรองให้ดี ขอพระพรของพระบิดา จงสถิตกับท่าน //ค้อมนิดๆ ก่อนผายมือไปทางประตู///เชิญ

 

 

-----------------------------------------------------------

 

 

 

                ……………. สิ่งที่ฉันกลัว.....

 

                สิ่งที่ลวง..............

 

                กลัว.............................

 

                แต่ว่า................

 

                “ฉันจะไปค่ะ” ฉันหายใจเข้าลึกๆ รวบความความกล้าที่มีแล้วเดินไปที่ประตูบานนั้นแล้วเข้าไปในที่สุด

 

                นับเวลาที่เข้าไป..

 

                ข้างในช่างมืด...... มืดมาก ไม่เห็นแม้แต่แสงอะไร ที่ทำให้ฉันได้เดินต่อ ฉันพลางคิดว่าที่นี่ถ้าเดินไปจะเดินไปสุดแค่ไหนกันนะ? จะเดินไปชนอะไรมั้ยนะ? ก็ต้องลองดู ฉันคิดแบบนั้นแล้วเดินไปเรื่อยๆ

                เดินไปไม่พบอะไร.... อยู่คนเดียว

                รู้สึกหว้าเหว่ .......ไม่อยากอยู่ที่นี่

                “.....พี่ชาย” .... ณ เวลานี้ฉันนึกถึงพี่ชายเพียงคนเดียวของฉันที่พลัดพลาดไปเหลือเกิน....

 

                แหมะ


                ...... เหมือนเหยียบน้ำอะไรซักอย่างแล้วก้มลงไปสัมผัสน้ำที่นองอยู่ตรงพื้นนั้นดู.....

                ลื่น.... รู้สึกมีความเข้มข้น ... กลิ่นคาว .....................................

 

                เลือด

 

                “.. กะ .....กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!” เสียงหวีดร้องของฉันดังลั่นออกมาพอได้สัมผัสสิ่งนั้น

                กลัว .... ไม่ชอบ ................ ไม่เอา..........

                ใครก็ได้... ช่วยด้วย

                พี่ชาย .... ช่วยด้วย

                 ไม่อยากอยู่คนเดียว ...... ไม่เอา

                 .... ท่านพระสันบอกว่า นี่คือการทดสอบเรา .... สิ่งลวง สิ่งที่ฉันกลัว ..... ในที่ๆ ฉันไม่ต้องการนี้..... ในที่ๆ ฉันต้องอยู่คนเดียวไม่มีใคร ... เลือดสีแดงฉ่านที่นองอยู่บนพื้นในคืนที่คุณพ่อกับคุณแม่ถูกฆ่า ....... อยู่คนเดียว .....

                ‘เพราะไม่มีใครต้องการเธอไงละ’


                ……..

                “สะ เสียงใครกันคะ!” มีเสียงหนึ่งแว๊บเข้ามาในหูฉันทั้งๆ ที่รอบๆ ไม่มีใครเลย

 

                ‘พ่อแม่ทิ้งเธอไป ..... ให้เธออยู่คนเดียว .... พี่ชาย ... ทุกคน .... ’


                “ไม่ใช่นะ.......... ไม่ใช่” น้ำตาใสๆ เริ่มเอ่อล้นออกมานอกดวงตาโตใสสองข้างของฉัน

 

                ‘ทำไมจะไม่จริงละ ... เธอยิ้มเพราะเธอหลอกลวง ... หลอกลวงทุกคน หลอกลวงตัวเอง ..... ’

 

                “ฉัน ไม่ได้ยิ้มเพราะหลอกหลวงนะ! อย่าพูดแบบนั้นนะ!”

 

                ‘ทำไมละ??? แล้วที่เธอยังกัดฟันสู้คนเดียว อยู่คนเดียวมาตลอด พยายามไม่พึ่งพาใคร เพราะจริงๆ แล้วเธอก็อยู่คนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว มีแต่คนทิ้งเธอไม่ใช่หรอออออ  วะฮ่าๆๆๆ’

              

                 เสียงหัวเราะโหยหวนทำลายโสนประสาทฉันมาก...... กลัว ใช่นั่นคือสิ่งที่ฉันเคยรู้สึกตอนที่โดดเดี่ยวเป็นครั้งแรก....

                 แต่ว่า......

 

                “ฉัน.... ไม่ใช่ฉันคนเดิมอีกแล้วนะ!”

 

                เสียงนั่นเงียบไปพัก

 

                “ใช่ เธอพูดถูก ฉันอาจจะโดดเดี่ยวแต่ว่านั่นมันเมื่อก่อน มันหลายปีมาแล้ว! ตอนนี้ฉันคือฉัน ฉันไม่ได้โดดเดี่ยว ฉันได้เจอกับพี่ชายที่หายไป! ฉันได้พบคนใจดีมากมายๆ ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ นั่นคือสิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนี้ ! .... ฉันจะยิ้ม .. ยิ้มต่อไป ยิ้มให้มากๆ ไม่ใช่ยิ้มที่หลอกลวง แต่เป็นรอยยิ้มให้กับทุกๆ คนที่ยังไม่ทอดทิ้งฉัน ถึงฉันจะกลัว แต่ว่าก็มีคนที่คอยเป็นกำลังใจฉัน ถึงเขาจะไม่อยู่ที่นี่ แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าเขาจะอยู่ในจิตใจของฉันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ หรือคนที่ตายไปแล้ว ..... เพราะงั้น .... ฉันจะอยู่และเศร้าอยู่ที่นี่ไปไม่ได้! … ฉันต้องเดินหน้าต่อไป”

 

                สุดเสียงมุ่งมั่นของฉันได้ยืนยัดท่ามกลางความมืดที่มืดมิด น้ำที่นองเต็มห้องไปด้วยเลือด แต่ว่าถึงฉันจะกลัวมากก็จริง แต่ว่าฉันก็จะพยายามนะ พยายามไม่กลัว สู้ต่อไป...

                เพื่อจะได้ยิ้มให้คนที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ

 

                ‘……’


                “.... แต่ว่านะ”

 

                ‘??’


                “ขอบคุณค่ะ .... “ พอสุดประโยคนี้ฉันยิ้มสดใสท่ามกลางในที่ๆ มืดมิดนั้น

 

                ‘... เจ้าที่ตลกดีนะ ......แปลกคนดี มาขอบคุณข้าเจ้าบ้ารึเปล่า’


                “อะ ... เอ่อ?? ;; … นั่นสิคะ คือว่า ก็คือว่า คุณทำให้ฉันคิดได้หลายๆ อย่างที่นี่คะ ฉันก็ต้องขอบคุณสิ .... มะ ไม่ได้หรอคะ ถึงไม่รู้จะเป็นใครก็ตาม”

 

                ‘ …. หึ ..’

 

                แล้วเสียงนั้นก็ค่อยๆ หายไปภายในห้องนั้นได้ปรากฏทางเดินสีขาวทีห้องอันมืดมิดนั้น......

 

                “...... ทางออกหรอ?? เมื่อกี้ยังไม่มีเลยนี่นา “

 

                คารินได้ก้าวเท้าเดินออกไป หลังตรง เดินไปข้างหน้า ด้วยรอยยิ้ม .... นี่คือสิ่งที่เป็นฉัน และฉันจะไม่ให้มันเสียไปถึงแม้จะเป็นเวลาที่ฉันจะกลัวและอยากร้องไห้มากๆ ก็ตามที 

 
 
--------------------
 
จบละค่ะ ไม่ผ่านผ่านยังไงบอกด้วยะนะคะ 
 
/ไปปั่นอื่นๆ ต่ออีก
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

พระสัน - ...ผ่านมาได้ ด้วยใจที่ศรัทธาและมุ่งมั่น...นับว่าเจ้าสอบผ่านอย่างงดงาม...
ต่อไปนี้ จะขอเจิมศีลนักบวชให้แก่เจ้า...จงคุกเข่าลง///เอาผ้าคล้องคอสีขาวพาดบ่าให้ เจิมน้ำมันคริสมาบนหน้าผากเป็นสัญลักษณ์กางเขนพลางสวดอำนวยพรให้ ทำสัญลักษณ์สำคัญมหากางเขนเป็นอันเสร็จพิธี//....จากนี้ไปเจ้าถือเป็นข้าบริบาทแห่งพระบิดาแล้ว จงรับใช้พระองค์อย่างสุดความสามารถ และจงเชื่อมั่นในพระองค์ ไม่ว่าจะยามหลับหรือตื่น......เดชะพระเมตตาแห่งพระบิดา อาแมน 
.............

ตรวจเรียบร้อยค่ะ อัพประวัติได้เลยจ้า

#1 By Exteen Legendary Of Transylvania on 2012-11-08 23:08

jinyoung_hikaru View my profile

Code Here.