[EKP] Chapter 2 :: REN

posted on 14 May 2014 18:03 by jinyoung-hikaru
 

เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

 

 
 
 
 
 
 
 
8< ------------------------------------------------------------------ >8
 
 
" บางทีแล้วความทรงจำในอดีต ก็ควรปล่อยให้เป็นอดีตต่อไป "
 
 
 
Chapter 2
 
สิ่งที่เรียกว่าบ้าน

 

…….

 
ทุกคนย่อมมีสิ่่งที่เรียกว่า ‘บ้าน’ เป็นของตัวเอง

 
ไม่ว่าจะใหญ่จะเล็ก ยังไง บ้านก็คือบ้าน

 
เขาว่ากันว่าบ้านเป็นที่อาศัยของครอบครัว…

 
ใช่…. ผมเองก็มีสิ่งที่เรียกว่าบ้านเหมือนกัน…..


แต่ผมแค่ไม่รู้ว่า บ้าน ที่แท้จริงของผม มันคือที่ไหนกันแน่…. เท่านั้นเอง

 


                “แม่ครับ พ่อครับ…… เขาจะพาผมไปไหนหรอ”

                เสียงของเด็กหนุ่มวัยไม่กี่ขวบถามพ่อแม่ตัวเองด้วยความสงสัย….

                “ไปอยู่กับเขานะเร็น คุณป้าเขาเป็นคนใจดี เขาไม่แกล้งลูกหรอก”

                แม่ของเขาแสดงสีหน้ายิ้มแย้มผิดปกติ จนเขาอดสงสัยไม่ได้ นี่เขาต้องไปอยู่กับคนอื่นหรอ?

                “ไม่เอานะฮะ…. ผมจะอยู่กับแม่กับพ่อ แล้วก็ รันด้วย"

                เด็กหนุ่มตอบเสียงสั่นก่อนจะถูกชายคนนึงดึงมือไปด้วยความเป็นเด็กเลยสู้แรงไม่ได้จึงเดินตามไป

                พร้อมกับเหลียวหลังกับมามองพ่อแม่ของตนโบกมือด้วยรอยยิ้ม

                และน้องสาวฝาแฝดที่เขย่าขาแม่ตัวเองร้องไห้ ร้องว่าอย่าเอาพี่ชายไป….


                “โชคดีนะ…… เร็น แม่ก็ขอบคุณลูกมากเช่นกัน”

                นั่นคือเสียงสุดท้ายของผู้หญิงที่เขาเรียกว่า ‘แม่’

 



                และตอนนี้ผู้หญิงคนนั้น กับ สิ่งที่เรียกว่า บ้านหลังนั้น เป็นสิ่งที่เขา ‘เกลียด’ ที่สุด….

                เวลาผ่านไปหลายปีเขาได้เติบโตเป็นชายหนุ่มอายุ 14 ปี เร็นขยับตัวใส่เสื้อเชิ๊ตตัวเก่งแล้วหยิบสูทมาใส่ เขาขยับไปถูกเนคไทหน้ากระจกช้าๆ ก่อนจะมีหมาตัวน้อยวิ่งมาเกาะแกะขาด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู

                 “หิวข้าวหรอรัน? เดี๋ยวพอฉันออกไป จะหาอะไรมาให้กินนะ” เร็นก้มลงไปลูบหัวสุนัขตัวน้อยที่ตั้งชื่อด้วยชื่อที่คุ้นหูมากที่สุดของเขา

                พอแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินไปเปิดประตูออกจากห้องไปที่ห้องรับแขกที่มีผู้หญิงวัยเลข 5 ปลายๆ นั่งกินข้าวอยู่คนเดียวอยู่ เร็นเดินเข้าไปหอมแก้มหญิงสาวคนนั้น ก่อนจะทักทายอรุณสวัสดิ์กับเธอ เพื่อให้เธอพอใจ

                 “แหม เร็น ขี้เล่นเหมือนเดิมเลยนะ นั่งลงสิ วันนี้อาหารเช้าเป็นของชอบทั้งนั้นเลยนะ”

                 “ขอบคุณครับมาดาม ต้องมาเตรียมอาหารเช้าเผื่อส่วนของคนอย่างผมตลอดเลย” เร็นตีหน้าเศร้าให้อีกฝ่ายรู้สึกเห็นใจตามปกติ สำหรับเขาความเคยชินของตัวเองใน ‘บ้าน’ หลังนี้กลายเป็นเหมือนคำหลอกลวงอย่างนึง

                 “เร็นคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันเสมอนี่ จะไม่ให้ฉันเอ็นดูเธอได้ยังไงล่ะ” หญิงสาวหัวเราะเสียงใสพลางจิบไวน์ยามเช้านิดๆ “อีกอย่างนะ…” หญิงสาวลุกขึ้นไปนั่งบนโต๊ะข้างๆ เร็นที่วางอยู่ตั้งแต่แรกแล้วหญิงสาวก็เชยคางเร็นมาเกาคางเบาๆ แล้วพูดอย่างกระซิบยั่วยวน

                 “ตั้งแต่ฉันมีเธอ ฉันก็ไม่ต้องการใครแล้วล่ะเร็น ไม่มีใครสู้เธอได้จริง” 

                หญิงสาวยิ้มพอใจก่อนก้มหน้าลงไปพรมจูบริมฝีปากของเร็นด้วยความสนุก ส่วนเร็นก็หลับตาเบาๆ  แล้วค่อยจูบตอบหญิงสาวแน่น และผละออกมายิ้มบางๆ และสายตาของเขาจะหลี่ลงเปลี่ยนสีอย่างไม่ทันตั้งตัว….

                 “ขอบคุณครับ มาดาม … ผมน่ะ รักคุณที่สุดเลย”

....

...........

.................



                “รัน ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงกล้าทำอะไรน่ารังเกียจต่อหน้าพวกคนใช้ในบ้านนะ… เขาไม่คิดว่าลูกตัวเองกลับมาเห็นบ้างรึไง เป็นแม่หม่ายลูกติดแท้ๆ” เร็นถอนหายใจเบาๆ พูดกับสุนัขที่กระดิกหางเห็นอาหารที่เร็นถือมาด้วย

                ก่อนจะหยิบทิชชู่ในห้องมาเช็ดลิปสติกสีแดงฉ่ำออกจากปากแล้วเดินเข้าไปบ้วนปากแปรงฟัน อย่างรังเกียจ

                 “แกคงไม่เข้าใจที่ฉันพูดหรอก”

                เขายิ้มเศร้าจางๆก่อนจะเดินไปแกะถุงอาหารถุงใหม่ในสุนัขที่เขาเก็บได้ตอนที่ได้รับ ‘อิสระ’ ได้เดินออกจากบ้านได้บ้าง…..

                แต่เอาจริงๆ สุนัขตัวนี้เป็นตัวที่สองที่เขาเก็บมา…. เพราะสุนัขตัวแรกของเขาได้ตายจากไปแล้ว แต่เขาก็ยังตั้งชื่อนี้ไม่เปลี่ยนเป็นชื่ออื่นเร็นมองสุนัขตัวนั้นจางๆ ก่อนจะหลับตาลงเบาๆ…

                “ผม…..อยากได้อิสระของตัวเองจริงๆ” 

                เขาพูดออกมเบาๆ ก่อนรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน

                ...................

                และแล้วเวลาก็ผ่านไปประมาณ 1 ปี เขาก็ยังคงใช้ชีวิตอย่างปกติอยู่ทุกวัน

                “คุณนายเสียชีวิตเพราะอุบัติติเหตุค่ะ…” สาวใช้มีน้ำเสียงเศร้าสร้อย พูดออกมา….

 

                เศร้ารึเปล่า?


                เปล่า….

 
                ดีใจมั้ย?


                ไม่ค่อยเท่าไหร่…

 

                และพอหลังเหตุการณ์นั้น สิ่งที่ผมใฝ่ฝันมานาน ของคำว่า ‘อิสระ’ ก็มาถึง


                ผมหวังว่าอนาคจะมีที่ๆ ผมเรียกว่า ‘บ้าน’ ได้จริงๆ รึเปล่านะ…

 

 


……………

 ……………………………..

 ……………………………………………….

 

 



                ผมทอดสายตามองนอกหน้าต่างระเบียงบ้านหลังนึงที่ผมอาศัยอยู่ตอนนี้ แล้วนึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่เกิดของตัวเอง

                 “เร็นคุง! หิวแล้วล่ะ ไปหาอะไรกินกันเถอะ”

                 เสียงใสหวานแจ๋ว ที่คุ้นเคยเรียกผมอย่างสนิทสนมพร้อมกับใบหน้าที่เปี่ยมได้ด้วยรอยยิ้มของเธอแล้วรู้สึก อดสดใสตามไม่ได้…

                 “หิวแล้วหรอครับ? ริริคุซัง ได้ข่าวริริคุซังพึ่งกินข้าวไปเองไม่ใช่หรอครับ”

                 “ก็มันหิวอีกแล้วนี่นา ไปกันเถอะๆ”

                 ผมถอนหายใจยิ้มๆ ก่อนจะยอมตามใจเธอแล้วเดินออกจากบ้านไป 

                

                สำหรับผม นี่คงเป็น ‘บ้าน’ หลังที่สามของผม …..             

                ผมหวังว่าบ้านหลังนี้คงเป็นบ้านหลังสุดท้ายคงไม่แปลกหรอกใช่มั้ยนะ...

 

 

 

8< ------------------------------------------------------------------ >8

 

ผ่านไปอีก 1 แชป ของเร็นนะคะะะะะ

ตอนแรกว่าจะวาดรูปประกอบด้วยแต่ความขยันไม่อำนวย 55+

อดีตเร็นค่อนข้างดาร์กและเป็นคนที่มีความลับเยอะจนคนอื่นมองว่าเป็นมีปริศนามาก //ก็มันเป็นจริงๆ นั่นแหละ

ฝากลูกชายไว้ในอ้อมอกอ้อมใจสาวใหญ่ด้วยนะค--- //โดนเร็นชก

 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

jinyoung_hikaru View my profile

Code Here.